Ο εγκέφαλος αν μη τι άλλο είναι ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι. Είναι αλήθεια βέβαια ότι είναι ένα παιχνίδι που σε εκνευρίζει – εκεί που νομίζεις ότι έχεις μάθει να το παίζεις καλά, αυτό σου τη σκάει – παρ’ όλα αυτά όμως είναι ένα παιχνίδι πάντα συναρπαστικό και είναι ήδη συναρμολογημένο, δε χρειάζεται να το μοντάρεις εσύ το πρωί των Χριστουγέννων.

Το πρόβλημα που γεννιέται όταν έχεις ένα τόσο ωραίο παιχνίδι, είναι ότι θέλουν να το παίξουν και οι άλλοι. Μερικές φορές μάλιστα, προτιμούν να παίζουν με το δικό σου παρά με το δικό τους. Ή έχουν αντίρρηση όταν εσύ παίζεις με το δικό σου με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι παίζουν αυτοί με το δικό τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέσα από ένα πλήθος δυνατότητες (ολόκληρο παιχνιδάδικο εδώ που τα λέμε) υπάρχουν λίγα μόνο παιχνίδια που παίζονται παντού και προκαλούν τα ίδια ρίγη συγκίνησης σε όλους. Κάτι τέτοιες αντιδράσεις προκαλούν και τα εγκεφαλικά κρασιά.

  Τα εγκεφαλικά κρασιά είναι τα κρασιά που απευθύνονται τόσο στο νου όσο και στις αισθήσεις ξεκλειδώνοντας πρωτόγνωρα συναισθήματα και συγκινήσεις. Η πολυπλοκότητά τους δημιουργεί ηλεκτρισμό στους εγκεφαλικούς μας νευρώνες με αποτέλεσμα να χαράσσονται στη μνήμη μας για πολύ καιρό, ειδικά όταν η τελική διάγνωση επιβεβαιώνει τη φήμη τους η οποία προηγείται της δοκιμής.